Wij van de Zeeverkenners hebben op 28, 29 en 30 december traditiegetrouw, de Berentocht gelopen. Dat waren zoals altijd weer drie hele leuke, leerzame, bijzondere maar vooral koude dagen! Voor de mensen die er niet bij waren, maar toch de kou tot op hun botten willen voelen, zal ik nog eens vertellen wat we allemaal hebben gedaan.

Maandag 28 december
Om 6.30 uur stonden alle Zeeverkenners samen met hun lieve ouders in en om de Boei verzameld. Iedereen stond te rillen, sommigen vroegen zich hardop af waarom er geen koffie was. Het kampgeld werd betaald, de tassen werden in de aanhanger geladen. Om 6.35 uur kwam ik aan, en bleek mijn tas nog nét in de aanhanger te passen, ondertussen regelde iedereen dat hij of zij bij één van de rijdende ouders mee kon, en liep naar de auto’s. Tijdens het rijden wilde de moeder van Thijs natuurlijk het liefst nog voor ons geheim houden waar de reis heenging, maar gelukkig lukte het Thijs al snel om de routebeschrijving in handen te krijgen, en hij vertelde ons dat we naar  Kootwijk gingen. Toen wisten we natuurlijk nog niks, maar zijn moeder vertelde dat dat op de Veluwe ligt. Dat had ik al bedacht toen ik las dat het 1 uur rijden was. Eenmaal daar kwamen we erachter dat het niet zo gek was dat we het niet kenden, omdat dat het kleinste gat was dat we ooit in ons o zo korte leven hadden gezien. Maarja, we stonden daar dus maar dood te vriezen (ik overdrijf: 80% heeft het overleefd), wachtend op instructies van de leiding. Toen moesten wij van de Amazone komen, want wij moesten als eerste weg (wat natuurlijk een enorme verrassing was). Eenmaal weg begonnen we met het meest simpele routeonderdeel wat er op deze mooie wereld bestaat: de fotoroute. Helaas was dat wel het onderdeel waar de Niger de fout in ging, wel te verstaan bij de 2e foto (zo’n 150 meter van de beginplek af). Bij de doorsteek die we daarna moesten maken liepen wij dan weer fout, maar gelukkig kwamen we de Colorado tegen, die achter ons liep. Deze dag zijn we over een ecoduct gelopen, zijn er veel sneeuwballen gegooid, en liepen we ALLEMAAL (behalve Martijn) door een enorme plas met water, waar we ook gewoon omheen hadden kunnen lopen. Dit was vrij in het begin van de dag, waardoor iedereen de rest van de dag met natte voeten, sokken, schoenen en broeken liep, wat weer zorgde voor wat extra blaren en mensen die uitvielen door de kou. ’s Avonds kwamen we in een clubgebouw wat uit drie delen bestond, waardoor de jongens een stukje moesten lopen naar het gebouw waar we aten. De kachel viel niet op een normale temperatuur in te stellen, waardoor iedereen de volgende ochtend gebakken wakker werd. ’s Avonds hebben we met Kevin twee potjes Weerwolf gespeeld, wat niet voor iedereen een even leuk spel was, maar de meerderheid had een spannend avondje (tenzij je de eerste ronde heel goed speelde, waardoor je de tweede ronde gelijk vermoord werd).

Dinsdag 29 december
Iedereen werd wakker met droge schoenen, en was weer (in meer of mindere mate) fit voor een lekkere vermoeiende tweede dag. We vertrokken over de lekkere ijspaden door het bos, waarop meerdere mensen op hilarische wijze op hun plaat gingen. We liepen een stuk over een mooie heide, waarna wij helaas een kwartier de verkeerde kant op liepen naar beneden, waarna we dat dus weer in 20 minuten omhoog liepen, en waardoor de Colorado en de Donau ons bijna inhaalden. De rest van het landschap waar we doorheen wandelden was zo oninteressant, dat ik me er niks van kan herinneren. Onze bak had een soort van geluk, namelijk dat we elke keer dat we fout dachten te lopen een leidinglid zagen lopen, dus daar achteraan naar de post gingen. Dat gebeurde dus ook hier, waar we op een prachtige parkeerplaats genoten van een heerlijk broodje met twee knakworsten en extra mayonaise en ketchup. Angelique vertelde ons dat we hier bij Nationaal Park de Hoge Veluwe waren, en dat we een lekker stukje gingen fietsen. Er was voor iedereen een kaartje gekocht, waarmee we het park in konden. Direct toen we naar binnen liepen kwam er een enge man uit de bosjes, die ons vroeg om onze kaartjes, en dat gebeurde in het park nog zo’n 14 keer. We liepen 200 meter naar ‘de witte fietsen’, die je gratis kan lenen, om in het park te fietsen. We hadden de keuze tussen de ‘mooie’ route over het fietspad (wat onder de sneeuw lag), of de begaanbare route over de weg (die was gestrooid). Wij, als de meest verstandige bak, kozen voor de weg, en hebben om het verschil met de andere bakken te corrigeren zo’n 15 minuten gepauzeerd. Dit fietsen was natuurlijk heerlijk voor de voeten, die nu eens niet iedere seconde werden belast. Maar, eenmaal bij Schaarsbergen aangekomen, moesten we ons helaas weer per benenwagen voortbewegen. Hier liepen we onder de A12 door, en moesten we naar een ‘wit hek’ wat onvindbaar was, maar uiteindelijk achter een soort heuvel bleek te liggen. Maargoed, toen we de weg weer eens kwijt waren zagen we gelukkig Edwin en Niels in de verte een grote weg oversteken, dus we waren weer bij een post aangekomen. Hier genoten we van onder andere schuimpjes, pepernoten, thee en rioollucht, terwijl we (lees: Daniël) probeerde(n) om een coördinaat te vinden op een kaart die daar totaal niet voor geschikt was. Maar met wat hulp uit de hoek van Edwin kwamen we erachter waar het clubgebouw was, en liepen we daar in een rechte lijn naartoe. Toen wij het terrein van het clubhuis opgingen, ontvouwde zich aan ons oog een architectonisch (ja, dat is een woord) wondertje. Een soort van U-gebouw, waar we in het midden konden chillen, en waar links de meisjes sliepen, en rechts in de jongenszaal kon worden gegeten. Er werd nog wat door de natte sneeuw overgelopen tijdens het staff-overleg, maar Edwin bleef er koel onder en zei: “Mij maakt het niet uit hoor! Nee echt niet!” Toen hebben we (met Jelle in ons achterhoofd) scouting-Nieuwjaar gevierd, waarbij Irene nog een fles champagne in haar slaapzak probeerde te verstoppen, wat helaas niet lukte. Toen werden de 8 deelnemers van de dropping in twee auto’s gegooid, en reden Edwin en Sander met piepende banden weg. We begonnen voor een mooi kasteeltje, en liepen de vrij simpele route terug. Om 00:00 uur moesten we de staff bellen, en dat deden we. We maakten Edwin wijs dat we in Arnhem zaten, om daarna binnen te komen lopen. “Ik geloofde je helemaal niet hoor!” Tja, vast...

Woensdag 30 december
Iedereen was natuurlijk doodmoe, zoals het de derde dag hoort. Iedereen verwachtte een korte tocht, en deze verwachting werd waargemaakt. En simpel was het ook, beginnend met een oleaat wat we dus samen met de leiding oplosten. De meeste bakken liepen niet alleen, waardoor het een gezellig laatste dagje was. Na de laatste kilometers kwamen we aan bij een snackbar, waar we dan eindelijk de centjes van onze ouders konden uitgeven. Sommigen liepen nog even naar de C1000, waarna we verzamelden op een speelpleintje vlakbij. Daar werd de Berentocht-beer onterecht uitgereikt aan de Tigris (geintje), en wat daar verder gebeurde wil ik liever niet vertellen. Daarna wachtte iedereen op de ouders die terugreden, op de Boei werd nog even afscheid genomen.

Ik vond het een hele geslaagde Berentocht, en ik denk dat ik daarmee voor iedereen spreek!

Daniël
Bootsman Amazone

Voor foto's klik hier